سلام
یه سایت جالب به تازگی افتتاح شده که در هر نقطه ایران باشید،
از طریق ارسال عکس یا فایل اسکن تصویر متن مورد نظر به اون،
سفارش تایپ و خدمات کافی نتی می دهید و در اسرع وقت
از طریق E-mail سفارشتون رو تحویل می گیرید.
به نام خدا
دوستانی که درس چاه آزمایی را با دکتر هاشمی دارند، در صورت تمایل میتوانند
برای گرفتن ونصب نرم افزار سفیر
(به صورت رایگان) برای کلاس روز چهارشنبه، به سهیل رمضانی مراجعه کنند.
اگر میخواهید یک توهم رو تجربه کنید دستور العمل های زیر را دنبال کنید
1.- روی لینک زیر کلیک کنید
2.- بعد روی "click me to get trippy"کلیک کنید
3.- به مرکز صفحه برای مدت 30 ثانیه نگاه کنید و سپس ...
4.- حالا به دست خود که موس رو نگه داشتید نگاه کنید بدون اینکه دستتان حرکت کند...
تذکر قبلی!
(این چیزی که دیدید جک نیست, اسمش هست "cenesthetic hallucination")
دستور العمل هاي شيرازي برای زندگی بهتر
???چرا!!!!! عاقل کند کاری؟؟؟؟
سعي كنيد روزها استراحت كنيد تا شبها راحت بخوابيد!
در نزديكي تخت خوابتان صندلي بگذاريد تا اگر از خواب
بيدار شديد روي آن نشسته و استراحت كنيد!
ايستادن به رفتن، نشستن به ايستادن و خوابيدن به نشستن اولويت دارد!
جايي كه ميتوانيد بنشينيد چرا ميايستيد؟
كار امروز را به فردا موكول كنيد و كار فردا را به به امروز مینداز!
اگر حس كار كردن به شما دست داد كمي صبر كنيد
تا اين حستون برطرف شود!
از همه ديرتر سر سفره رفته و زودتر بلند شويد تا زحمت
چيدن و جمع كردن سفره به شما تحميل نشود!
براي كار هميشه فرصت هست پس از استراحت غافل نشويد!
در ميهمانيها حتماً با خود بالش ببريد شايد فرصتي
براي استراحت بدست آورديد!
به خواب نگویید كار دارم به كار بگوييد خواب دارم!
اسم انجمن اسلامی این روزا فقط تداعی کننده خاطرس، تداعی کننده یادش به خیره. یادش به خیر شب های چهارشنبه و جمعه آمفی تئاتر قدیم، شب شعرهای یلدا و اردی بهشت و...، شوق چاپ شدن مطالبمون تو قلم، اردوی شیراز، لذت کل کل های تشکلی و هزار تا یادش به خیر دیگه.
شاید فقط ما و هفتیا یادمون باشه که انجمن چی بود و چی شد. ورودیای جدید واقعا نمی دونن انجمن چیه! یادمون میاد که سال اول و دوم چه فضای بهتر و شاداب تری تو دانشکده داشتیم. حتی هم دانشکده ای هامون تو تشکل های دیگه هم یادشونه که کار کردن تو اون فضا چقدر لذت بخش تر بود. حالا که انجمن اسلامی منفعل شده، دیگه بچه های تشکل های دیگه هم دل و دماغ کار کردن ندارن. حتما اونام خوب یادشونه که تا ما یه مطلب تو قلم می زدیم همشون میومدن جلسه نقد و دوس داشتن همونجا تو قلم جواب بنویسن. حالا نشریه خودشونم به زور بیرون میاد. یادش به خیر چه لذتی از بحث کردن با عقاید مخالف می بردیم. با چه شور و حرارتی تو کانون ها بحث و دعوا (!) می کردیم. چی شد؟ کجا رفت اون صفا و صمیمیت. کجا رفت اون همه شور و شوق؟ چرا بعد از انتخابات همه چی عوض شد؟
نمیخوام تقصیرات رو گردن شرایط اون موقع بندازم؛ شاید مقصر اصلی این قضیه ما بودیم. شاید ما درست با شرایط کنار نیومدیم. ولی به هر حال به اینجا رسیدیم.
ما تا چند ماه دیگه از اینجا میریم و شاید سرنوشت دانشکده و دانشجواش اصلا تاثیری به حالمون نداشته باشه. الانم که کنکور داریم. ولی سال پایینی هامون چه گناهی کردن که نمیتونن تو اون فضا که ما رشد کردیم رشد کنن. نزاریم میراثی که از ما به جا میمونه نفرت و انزجار حال حاضر در فضای دانشکده باشه. با یه همدلی ساده میتونیم با برگردوندن انجمن به فضای دانشکده دوباره فضا رو به همون حال و هوای سال اول و دوم خودمون برگردونیم.
تا امید هست، زندگی باید کرد.
(هر نظری که شامل هر توهینی به هر عقیده یا فردی باشد حذف خواهد شد.)
ای نگاهت نخی از مخمل و از ابریشم
چند وقت است که هر شب
به تو می اندیشم
به تو آری ، به تو
یعنی به همان منظر دور
به همان سبز صمیمی ،
به همبن باغ بلور
