عرصه اجرائی ایران  از لحاظ وسواس در مورد مدرک تحصیلی، در جهان کم نظیر یا شاید بی نظیر است و باز هم در کشورهای پیشرفته و توسعه یافته که بی شک، مدیریت نهادهای اجرائی با مسائل تخصصی تر و پیچیده تری رو در روست، هیچ اثری از چنین سختگیریهای دیده نمی شود.

در غرب خبری نیست

در بریتانیا، هجده سال است که هیچیک از وزیران دارایی تحصیلاتی در رشته اقتصاد یا رشته های مرتبط با آن نداشته اند؛ گوردون براون ده سال وزیر دارایی بود و کارنامه درخشانی در این مقام داشت تا آنجا که موفقیتهای اقتصادی دولت تونی بلر را مرهون او می دانند، در حالی که دانش آموخته تاریخ بود و پیش از ورود به سیاست، در تلویزیون اسکاتلند کار می کرد.

وزیر فعلی دارایی بریتانیا، جورج اوزبورن هم دانش آموخته تاریخ (در سطح لیسانس) است و پیش از ورود به سیاست در بایگانی اداره بهداشت، کارش ثبت نام مردگان بوده و مدتی هم در فروشگاه معروف سلفریجز لندن، "حوله تا می کرده" اما اکنون مدیریت مالی یکی از بزرگترین اقتصادهای جهان را در دست دارد.

در دیگر وزارتخانه های "تخصصی" بریتانیا هم وضع به همین شیوه است؛ وزیران انرژی و ترابری، لیسانس علوم سیاسی، فلسفه و اقتصاد (هر سه در قالب یک رشته) دارند، هیچ سابقه فعالیتی مرتبط با وزارتخانه های تحت مدیریتشان هم ندارند.

وزیر بهداشت بریتانیا لیسانس حقوق دارد در حالی که در ایران حتی تصور وزیر بهداشتی که پزشک نباشد غیرممکن است، وزیر قبلی بهداشت بریتانیا لیسانس زبان انگلیسی داشت، وزیر بهداشت پیش از او، الن جانسون، از پانزده سالگی ترک تحصیل کرده و دنبال موسیقی رفته بود، تنها شغلهای رسمی هم که پیش از ورود به سیاست داشته کار در انبار فروشگاه زنجیره ای تسکو و نامه رسانی بوده است.

در تمام طول تاریخ بریتانیا فقط دو تن از وزیران بهداشت این کشور پزشک بوده اند و بقیه، به هیچ وجه تحصیلاتی مرتبط با حوزه فعالیت وزارت بهداشت نداشته اند.