به یاد محمدرضا زارعی
نمیدونم برای کدوم مخاطب بنویسم، خیلی فکر کردم و دیدم تنها خودتی که میتونی حرفمو بفهمی... از کجا بگم؟ از کدوم خاطره؟از کدوم سفر؟از کدوم شب یلدا؟ از کدوم خصلت نیکوت بگم؟ آآآآآه محمد چطور نبودنت را هضم کنم؟ چطور زندگی کنم وقتی که انسانیت رو توو زندگی از تو یاد گرفتم؟ محمد خودت بگو من و هادی و یاشار شبای یلدا دیگه برای کی جشن تولد بگیریم برای کی شمع بذاریم؟ محمد شمع تولدت قرار نبود رو 26 باقی بمونه... محمد چطور توو چشمای خانومت نگاه کنیم وقتی هنوز بلیطا قطاری که با هادی اومدیم عروسیت توو کمدمه؟ محمد چطور رفتنت رو باور کنیم که آخرین بار به خاطر عروسیت دور هم ما هم اتاقیا جمع شدیم؟ آآآخ آآآخ آآآخ یاددته؟ یادته با هادی و یاشار چه کردیم؟ محمد کجا کم گذاشتیم از کدوم کارمون دلت گرفت که این با اینجوری دعوتمون کردی؟ محمد مگه نیومدیم امامزاده بزم بات؟ مگه نگفتیم بازم میایم؟ مگه قرارمون نبود همه بیایم بوون؟ پس چرا محمد روستای خشکلتو اینبار غرق عزا نشونمون دادی؟ محمد تو چی کردی که از همه شهرای ایران اومده بودن امامزاده بزم؟ محمد چطور زندگی کردی که از 50 کیلومتری روستا همه عزادارت نشسته بودن؟ محمد بگو میخوام بدونم، میخوام آدم شم.... آآآآه محمد چطور دیگه نبینمت وقتی سال تحویل امسال رو تووی خونت دور یه سفره هفتسین نشستیم؟ محمد قرارمون اینا نبود محمد.... محمد جواب مامانت رو چی بدم؟ محمد دیروز تو رو از من می خواست؟ محمد چطور به مامان میگفتم، من کجا و محمد کجـــــــــــــــا،محمد خانومت ازم جواب میخواست میگفت دیدی محمدم رفت؟ گفت میخواستی جمعه صبح بم زنگ بزنی... محمد حرفتو بزن بخدا گوش میدم آآآآآخ چرا نمیتونم حرفتو بشنوم آآآه..... محمد نگـــــــــــاه بابات آبمون کرد واااای محمد شرمندش شدیم وااای آخه ما چطور میتونیم جاتو پر کنیم؟ محم، احمدرضا گناه داره، آخه چهرش تو رو یاد من میندازه، اما محمد من چجور میتونم تو رو به یادش بندازم؟ محمد برو به خوابش، جووون وحید به خواب احمد برو..... وااااای محمد چجوری از بزرگیات، اخلاقت، ایثارت، علم و ادبت بگیم برا خانوادت؟ محمد!با تو ام برادر! نه بذا مث همیشه صدات کنم شاید جواب من ماتمزدت رو بدی، با تو ام داش ممد، با تو ام بــــــــــــوووووون، با تو که میدونم توو این حال هم همه حرفامو میشینی مخونی و از دلم خبر داری، سرتو درد نیارم ممد، خوش مرامف ممد این دله توو سینم برات تنگ میشه برا زنگ زدنای توو متروم بودا وقتی از دانشگاه بر میگشتم و تو کارت تموم میشد، برا صدات تنگ میشه، بابا ممد، من و یاشار و هادی دلمون برات تنگ میشه، ما که هیچ دل همهی عاشقات برات تنگ میشه، واااای ممد خیلی بی مرامم خیلی نامردم که من بی مرام نشستم و از رفتنت نوشتمف رووم سیاه که دیگه تنها آرزوم برات آرامشت توو بهشته.... تا ابــــــــد دوستدارانت،وحید، هادی، یاشار، (خانوادههامون)، تمامی بچههای دانشکده نفت و تمام عاشقانت"
وحید وصفی
+ نوشته شده در چهارشنبه نوزدهم تیر ۱۳۹۲ ساعت 2:32 توسط سروش اقیانوسی
|
